Aslında Türkiye’de, basın ve yayın alanında uygulanan sansürün boyutu fiili engellemelerinin de ötesindedir. Türkiye’de basın ve yayın işlerinin bir endüstri haline dönüşmesi ve tekeller tarafından yürütülen bir hal alması; ekonomik, siyasi ve ideolojik bir sansüre dönüşerek, emekçilerin, yoksul halk kesimlerinin ve onların temsilcilerinin bu alana girişini sınırlamıştır. Ancak onlar birlik olduklarında, tıpkı Hayat Televizyonu’nun kuruluş ve yaşatılış sürecinde olduğu gibi; kendi yevmiyelerinden, ücretlerinden artırdıkları ve en önemlisi emeklerini ortaya koyduklarında böyle etkili bir araç ortaya çıkarabilmektedirler. Bu etki her durumda olduğu gibi karşıtını da hareketlendirmiş ve egemenlerin kural tanımaz bir biçimde bu aracı ortadan kaldırma yoluna gitmelerine neden olmuştur.
Hayat Televizyonu gerçekleri olduğu gibi gösterme ve çarpıtılanların üstüne gitme görevini çok iyi yerine getiriyor olmalı ki, egemenler bundan rahatsız oldular. Ekran karartma olayı bizleri kuşkulandırmamalıdır. Acaba bir son mu, kendi emeğimizle kurduğumuz bir televizyonu kaybettik mi? Bu soruların cevabı bellidir. Şunu herkes iyi bilmelidir ki 1000 defa kapatsalar da, ekranlarını karartsalar da 1001’cisini, bir yenisini yeniden ve daha ileriden yaratacağız. Çünkü bu yaratılanların hepsi, zaten mücadele içinde var olanlardır, halkın sesidir ve bunu susturmaya ve kesmeye kimsenin gücü yetmeyecektir. Emek, demokrasi ve özgürlükler mücadelesi devam ettikçe bu mücadeleyi verenler yeni araçları mutlaka yaratacak ve onları geliştirecektir. ‘Hayatın bütün renkleri’ni kullanarak. Dün yayına başlarken kendisini Telekom greviyle yurdun en ücra köşelerine kadar duyuran televizyon, bugün belediye işçilerinin grevindedir. Ve aslında somut bir durumda şu anda yayın yapmasa da o bütün grevlerde, bütün hak arama mücadelerinde, boykotlarda ve bizlerin yaşadığı her alanda karşılaştığı her sorunda yanımızdadır. Çünkü gücünü ve etkisini sırtını dayadığı bu mücadelelerden almaktadır, çünkü o milyonerlerin değil; milyonların televizyonudur. Karartma kararına tepkilerin yükseldiğini Evrensel gazetesinden takip ediyoruz. Biz gençler kuruluş aşamasında nasıl ki kendi mücadelemize bir araç katmak için emeğimizi ortaya koyduysak, bu televizyonun yaşatılması ve yapılan saldırının boşa çıkarılması için aynı kararlılığı göstereceğiz. Unutmamak gerekir ki karartılmaya çalışılan aslında bizim hayatımız ve geleceğimizdir. Daha özgür bir yaşamı kurabilmek adına gerçek manada sansürün olmadığı bir dünyayı yaşamak adına bugünden mücadele etmeye gerek var. Bütün gençleri hayatlarına sahip çıkmaya ve karanlıktan aydınlığa birlikte çıkmaya çağırıyoruz.
Kafalar yine çok karışık değil mi? Onlarca soru zihinleri kurcalıyor. Gençlik yine o kutuplaşmada taraf olmaya çağırılıyor. Ya AKP ve yandaşlarını destekleyip “demokrat” olacağız ya da Ergenekoncular’ı haklı bulup bağımsızlıktan yana, “laik” ve “çağdaş” bir nesil olduğumuzu göstereceğiz. Ama biz bu senaryoyu bir yerlerden hatırlıyoruz. Cumhurbaşkanlığı seçimi, Cumhuriyet mitingleri, üniversitelerde türban serbestliği vb. konularda da bize bu iki taraftan birini seçmemiz dayatılmamış mıydı? Sanki doğru olanlar bunlarmış gibi, üçüncü bir yol yokmuş gibi. İşte son Ergenekon operasyonları da bu kutuplaşmayı yine gündeme oturttu. Fakat dedik ya kafalar gerçekten karışık. Özellikle basında öyle bir haber bombardımanı var ki konuyla ilgili, akıllardaki sorular yanıtlanacağına yanlarına yenileri ekleniyor. Yeni belgeler bulunuyor, tanıklar ortaya çıkıyor, her iki grup da mitingler düzenliyor. Ergenekoncular olarak isimlendirilen grubun mitinglerinde Lenin resimlerinin görülmesi kafalarımızı iyice karıştırıyor. Muhtemelen onlar da ne yaptığını bilmiyor.
Örgütün Tarihçesi
Ne Şeriat Ne Darbe...
